یلدا میرمعینی، حمید سرلک، شیما نورمحمدی، افروز نخستین، زهره سلیمی،
دوره ۲۳، شماره ۲ - ( خرداد و تیر ۱۳۹۹ )
چکیده
زمینه و هدف: پذیرش والدین یک اصل مهم در انتخاب روش کنترل رفتاری مناسب در درمان دندانپزشکی کودکان است. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر روشهای مختلف آگاهیبخشی بر پذیرش والدین در خصوص روشهای کنترل رفتاری مورد استفاده در دندانپزشکی کودکان بود.
مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، ۱۶۲ نفر از والدین کودکان ۷-۳ ساله غیرهمکار کاندید درمان دندانپزشکی وارد مطالعه شده و با نمونهگیری تصادفی ساده به ۳ گروه تقسیم شدند؛ سپس پذیرش آنها در خصوص ۶ تکنیک کنترل رفتاری شامل بیهوشی عمومی، کنترل صدا، جدایی والدین، قرار دادن دست روی دهان کودک، محدودیت فیزیکی فعال و غیرفعال با استفاده از پرسشنامه ارزیابی شد. پس از تعیین میزان پذیرش، آگاهیبخشی والدین در مورد روشهای کنترل رفتاری کودکان با استفاده از ۳ روش مختلف شامل روشهای کتبی، شفاهی و نمایش فیلم انجام شد و درنهایت پذیرش آنها نسبت به هر تکنیک و دلایل عدم پذیرش آنها مجدداً ارزیابی شد. نتایج پرسشنامهها نیز با استفاده از آزمونهای آماری ANOVA و t-test و نرمافزار SPSS۲۳ آنالیز شد.
ملاحظات اخلاقی: این مطالعه با کد اخلاق IR.ARAKMU.REC,۱۳۹۸.۱۰۲ در کمیته اخلاق پژوهش دانشگاه علوم پزشکی اراک به ثبت رسیده است.
یافته ها: روشهای آگاهیبخشی به طور معناداری موجب افزایش پذیرش والدین نسبت به روشهای کنترل رفتاری کودکان شد. طبق نتایج حاصل از این مطالعه، تأثیر نمایش فیلم در بیهوشی عمومی به طور معناداری کمتر از سایر روشها بود (P<۰,۰۵)؛ درحالیکه در روش محدودسازی فعال، تأثیر نمایش فیلم بیشتر از سایر روشها بود (P<۰.۰۵) و در سایر روشهای کنترل رفتاری، تفاوت آماری معناداری بین تأثیر روشهای آگاهیبخشی مختلف مشاهده نشد.
نتیجه گیری: آگاهیبخشی به والدین به طور چشمگیری، پذیرش روشهای کنترل رفتاری را افزایش می دهد. آگاهیبخشی به کمک فیلم در روش کنترل رفتاری محدودسازی فیزیکی، مؤثرترین روش در افزایش پذیرش والدین است، درحالیکه به نظر میرسد در روش کنترل رفتاری بیهوشی عمومی، سایر روش های آگاهیبخشی مؤثرتر هستند.
پردیس میرمعینی، محمد حسین بیاضی، جواد خلعتبری،
دوره ۲۵، شماره ۱ - ( فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۱ )
چکیده
زمینه و هدف با توجه به افزایش تعداد بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس و عوارض روانشناختیای که این گروه را تحتتأثیر قرار میدهد، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با درمان متمرکز بر شفقت برای این بیماران انجام شد.
مواد و روش ها این مطالعه یک طرح نیمهآزمایشی با پیشآزمون پسآزمون و گروه کنترل بود که در آن ۴۵ بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس از بین بیماران اماس در کلینیک تهران در سال ۱۳۹۹ انتخاب شدند و بهطور تصادفی به گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و گروه درمان متمرکز بر شفقت و گروه کنترل تقسیم شدند. شرکتکنندگان پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه نگرانی پنسیلوانیا را در هر ۲ مرحله قبل و بعد از مداخله تکمیل کردند. گروهها بهترتیب در ۸ جلسه درمان پذیرش و تعهد و ۱۰ جلسه درمان متمرکز بر شفقت شرکت کردند. گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. پسآزمون در پایان جلسات درمانی انجام شد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس گزارش شد.
ملاحظات اخلاقی این پژوهش با کد اخلاق IR.IAU.TJ.REC,۱۳۹۹.۰۱۲ به تصویب دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربتجام رسیده است.
یافته ها نتایج تحلیل کوواریانس تکمتغیره در سطح آماری P<۰/۰۵, F=۵/۸۸ برای تابآوری و ۴۲/۶۰=F برای شدت اضطراب به دست آمد که نشاندهنده اثربخشی بیشتر درمان پذیرش و تعهد است.
نتیجه گیری با توجه به اثربخشی هر دو روش درمانی، پیشنهاد میشود این درمانها در کنترل علائم روانشناختی بیماران بیشتر مورد توجه قرار گیرند.