Journal of Arak University of Medical Sciences

fa سکوت حرفه‌ای یا محدودیت اختیار؟ شکاف میان قضاوت بالینی و امکان اقدام پرستاران در مراقبت‌های ویژه Professional Silence or Limited Authority? Bridging the Gap Between Clinical Judgment and Nurses’ Ability to Act in Intensive Care پرستاری Nursing نامه به سردبیر Editorial مقدمه: بخش‌های مراقبت ویژه محیط‌هایی هستند که تصمیم‌گیری در آنها اغلب در شرایط عدم قطعیت، فوریت و تعارض میان منافع بیمار، ترجیحات خانواده و دیدگاه‌های تیم درمان انجام می‌شود. پرستاران به دلیل حضور مستمر بر بالین بیمار، در تشخیص تغییرات وضعیت بیمار و شکل‌گیری قضاوت بالینی نقش مهمی دارند؛ با این حال، قضاوت حرفه‌ای لزوماً به معنای اختیار عملی برای تبدیل آن قضاوت به اقدام نیست. در اینجا باید میان (استقلال حرفه‌ای) و (اختیار عملی) تمایز گذاشت: استقلال حرفه‌ای به توانایی پرستار برای اعمال دانش، قضاوت و تصمیم‌گیری در حدود صلاحیت حرفه‌ای اشاره دارد، درحالی که اختیار عملی به امکان واقعی او برای بیان مخالفت، اثرگذاری بر تصمیم و اقدام بر اساس قضاوت حرفه‌ای در ساختار موجود مربوط است. بنابراین، ممکن است پرستار از استقلال حرفه‌ای برخوردار باشد، اما به دلیل سلسله مراتب، محدودیت‌های سازمانی یا تقسیم اختیار، اختیار عملی کافی برای اجرای قضاوت خود نداشته باشد. Clinical judgment among nurses in intensive care units is formed under conditions in which treatment decisions involve uncertainty, urgency, and, at times, conflicts between the patient’s interests, family preferences, and the views of the healthcare team. Despite the essential role of nurses in detecting changes in patients’ conditions and delivering care, possessing professional judgment does not necessarily mean having sufficient authority to translate that judgment into action. Existing evidence, including Iranian studies, has primarily examined nurses’ moral distress, clinical decision-making, and professional autonomy, whereas the gap between “professional judgment” and “actual authority to act” has received less attention. This gap becomes particularly important when a nurse’s judgment is not aligned with the decision of the family or healthcare team and the nurse, despite being professionally accountable for care, has limited ability to voice disagreement, influence the decision, or prevent an action that conflicts with their professional judgment. From this perspective, some ethical conflicts in intensive care may reflect not merely communication problems or deficiencies in individual skills, but a structural gap between nurses’ professional responsibility and their actual authority to act. Therefore, evaluating the quality of decision-making in intensive care should extend beyond care outcomes to include nurses’ actual participation in sensitive decisions, opportunities to voice professional disagreement, autonomy within their scope of competence, and effective mechanisms for resolving ethical conflicts. Aligning professional responsibility with commensurate authority to act is an important prerequisite for meaningful professional accountability and safe care. پرستاران؛ بخش‌های مراقبت ویژه؛ تصمیم‌گیری بالینی؛ استدلال بالینی؛ استقلال حرفه‌ای؛ آشفتگی اخلاقی Nurses, Intensive Care Units, Clinical Decision-Making, Clinical Reasoning, Professional Autonomy, Moral Distress 205 207 http://jams.arakmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-8268-1&slc_lang=fa&sid=1 Zahra Sari Ojaghi زهرا ساری اوجاقی ojaghi.zahra@yahoo.com 0009-0008-0755-1004 Yes MSc in Psychiatric Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran کارشناسی ارشد روان پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران Amirreza Rostamnezhad امیررضا رستم نژاد amirrezarostamnezhad@gmail.com 0009-0001-5538-2267 No MSc Student in Geriatric Nursing, Faculty of Nursing, Khoy University of Medical Sciences, Khoy, Iran دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری سالمندی، دانشکده پرستاری، دانشکده علوم پزشکی خوی، خوی، ایران