دوره 29، شماره 3 - ( (در حال تکمیل) 1405 )
جلد 29 شماره 3 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Ebrahimi B, Haeri S M J, Babazadeh-Zavieh S S, Faghih M, Masoodi Minab S, Dashti G R. Relationship between distal phalangeal base width and miniature long bone length in the hand: A morphometric study. J Arak Uni Med Sci 2026; 29 (3)
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8334-fa.html
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8334-fa.html
ابراهیمی بابک، حائری سید محمد جعفر، بابازاده زاویه سیده سعیده، فقیه مرجان، مسعودی میناب شیما، دشتی غلامرضا. رابطه بین پهنای قاعده بندهای انتهایی انگشتان و طول استخوان‌های بلند دست؛ یک مطالعه مورفومتریک درباره تناسبات دست انسان. مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك. 1405; 29 (3)
بابک ابراهیمی1 
، سید محمد جعفر حائری2 ، سیده سعیده بابازاده زاویه3 ، مرجان فقیه4 ، شیما مسعودی میناب5 ، غلامرضا دشتی6
، سید محمد جعفر حائری2 ، سیده سعیده بابازاده زاویه3 ، مرجان فقیه4 ، شیما مسعودی میناب5 ، غلامرضا دشتی6
1- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران ،haeri1982@gmail.com
3- گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران
5- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
6- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران ،
3- گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران
5- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
6- گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
چکیده: (54 مشاهده)
مقدمه: در پژوهش‌های اخیر فرضیه‌ای که بیان می‌کند انگشت شست دارای سه بند انگشت (Phalanges) است، دوباره مطرح شده و نشان داده شده که این انگشت فاقد استخوان متاکارپ است. همچنین متاکارپ شست از نظر ریخت‌شناسی شباهت زیادی به بند انگشت بالایی (Proximal phalanx) دارد. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که بین رشد طولی انگشتان و متاکارپ متناظر آن‌ها در شست رابطه‌ای وجود ندارد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی نتایج متناقض مربوط به عواملی بود که بر طول انگشت و طول پرتو انگشت (Finger ray) تأثیر می‌گذارند.
روش کار: در این مطالعه، ۸۰ مرد ایرانی بدون هیچ‌گونه بدشکلی در دست یا پاتولوژی استخوانی وارد تحقیق شدند. تصاویر رادیوگرافی نمای قدامی- خلفی (AP) از دست راست آن‌ها بررسی شد. اندازه‌گیری‌ها شامل طول تمام متاکارپ‌ها (MC)، بندهای بالایی (PP)، میانی (MP) و انتهایی (DP) تمام انگشتان، عرض قاعده بند انتهایی (DPW)، طول انگشت و طول پرتو انگشت بود که همگی توسط یک مشاهده‌گر انجام شد تا از هرگونه سوگیری جلوگیری شود.
یافته‌ها: مطالعه‌ی ما تفاوت‌های معناداری را بین بیشتر نسبت‌های مربوط به شست و نسبت‌های مربوط به سایر انگشتان نشان داد (0/05 > P). افزون بر این، مقایسه‌ی میانگین نسبت DPWبه طول پرتو انگشت (DP+PP+MC1) در شست با نسبت DPW به طول انگشت (DP+MP+PP) در سایر انگشتان نشان داد که تفاوت معناداری بین آن‌ها وجود ندارد (0/05 < P). همچنین نتایج نشان داد که عرض قاعده بند انگشت انتهایی پارامتر مناسب تری در تخمین مجموع طول پرتو انگشتی می‌باشد.
نتیجه‌گیری: این نتایج نشان‌دهنده شباهت بین نسبت DPWبه طول شست دارای سه‌بند انگشت و فاقد متاکارپ و نسبت DPW به طول انگشت سایر انگشتان است؛ یافته‌ای که فرضیه شباهت متاکارپ شست به بند بالایی را تأیید می‌کند. این نتایج می‌تواند افق‌های تازه‌ای در پژوهش‌های مرتبط با کارکرد و تکامل شست بگشاید.
روش کار: در این مطالعه، ۸۰ مرد ایرانی بدون هیچ‌گونه بدشکلی در دست یا پاتولوژی استخوانی وارد تحقیق شدند. تصاویر رادیوگرافی نمای قدامی- خلفی (AP) از دست راست آن‌ها بررسی شد. اندازه‌گیری‌ها شامل طول تمام متاکارپ‌ها (MC)، بندهای بالایی (PP)، میانی (MP) و انتهایی (DP) تمام انگشتان، عرض قاعده بند انتهایی (DPW)، طول انگشت و طول پرتو انگشت بود که همگی توسط یک مشاهده‌گر انجام شد تا از هرگونه سوگیری جلوگیری شود.
یافته‌ها: مطالعه‌ی ما تفاوت‌های معناداری را بین بیشتر نسبت‌های مربوط به شست و نسبت‌های مربوط به سایر انگشتان نشان داد (0/05 > P). افزون بر این، مقایسه‌ی میانگین نسبت DPWبه طول پرتو انگشت (DP+PP+MC1) در شست با نسبت DPW به طول انگشت (DP+MP+PP) در سایر انگشتان نشان داد که تفاوت معناداری بین آن‌ها وجود ندارد (0/05 < P). همچنین نتایج نشان داد که عرض قاعده بند انگشت انتهایی پارامتر مناسب تری در تخمین مجموع طول پرتو انگشتی می‌باشد.
نتیجه‌گیری: این نتایج نشان‌دهنده شباهت بین نسبت DPWبه طول شست دارای سه‌بند انگشت و فاقد متاکارپ و نسبت DPW به طول انگشت سایر انگشتان است؛ یافته‌ای که فرضیه شباهت متاکارپ شست به بند بالایی را تأیید می‌کند. این نتایج می‌تواند افق‌های تازه‌ای در پژوهش‌های مرتبط با کارکرد و تکامل شست بگشاید.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
