Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

---

بخشهای مراقبت ویژه محیط هایی هستند که تصمیم گیری در آنها اغلب در شرایط عدم قطعیت، فوریت و تعارض میان منافع بیمار، ترجیحات خانواده و دیدگاه های تیم درمان انجام می شود. پرستاران به دلیل حضور مستمر بر بالین بیمار، در تشخیص تغییرات وضعیت بیمار و شکل گیری قضاوت بالینی نقش مهمی دارند؛ با این حال، قضاوت حرفه ای لزوماً به معنای اختیار عملی برای تبدیل آن قضاوت به اقدام نیست. در اینجا باید میان (استقلال حرفه ای) و (اختیار عملی) تمایز گذاشت: استقلال حرفه ای به توانایی پرستار برای اعمال دانش، قضاوت و تصمیم گیری در حدود صلاحیت حرفه ای اشاره دارد، درحالی که اختیار عملی به امکان واقعی او برای بیان مخالفت، اثرگذاری بر تصمیم و اقدام بر اساس قضاوت حرفه ای در ساختار موجود مربوط است. بنابراین، ممکن است پرستار از استقلال حرفه ای برخوردار باشد، اما به دلیل سلسله مراتب، محدودیت های سازمانی یا تقسیم اختیار، اختیار عملی کافی برای اجرای قضاوت خود نداشته باشد(1, 2).
اهمیت این تمایز زمانی آشکارتر میشود که قضاوت پرستار با ترجیحات خانواده یا تصمیم تیم درمان همسو نباشد. در یک مطالعه ایرانی، تعارض میان اصول حرفه ای، ارزش های فردی و مطالبات خانواده با آشفتگی اخلاقی کارکنان مراقبت ویژه همراه بود و افزایش فراوانی آشفتگی اخلاقی با کاهش رضایت خانواده ارتباط داشت.(3)  این یافته نشان می دهد که تعارض های مرتبط با خانواده می توانند با بار اخلاقی مراقبت پیوند داشته باشند، اما به تنهایی اثبات کننده محدودیت اختیار پرستار نیستند. در مقابل، مرور یکپارچه اخیر نشان داده است که محدودیت های مرتبط با بیمار و خانواده، تیم درمان و سطح سازمان می توانند مانع عمل پرستار مطابق با قضاوت و ارزش های حرفه ای او شوند(4). همچنین، مطالعه کیفی ایرانی درباره تصمیم گیری برای استفاده از محدود کننده های فیزیکی، کمبود نیروی انسانی، فشار کاری و دستورات یک جانبه پزشکان را از عوامل مؤثر بر آشفتگی اخلاقی پرستاران گزارش کرده و بر لزوم دستورالعمل های روشن و تصمیم گیری بین حرفه ای تأکید داشته است .(5)  این شواهد، ارتباط مستقیم تری با موضوع اصلی این مطالعه دارند: مسئله فقط این نیست که پرستار چه قضاوتی دارد، بلکه این است که آیا ساختار مراقبت به او امکان می دهد آن قضاوت را بیان و در تصمیم گیری مؤثر کند. بنابراین، برای کاهش این شکاف، سه راهکار عملی پیشنهاد می شود: نخست، ایجاد یک مسیر مشخص و بدون پیامد تنبیهی برای بیان نگرانی حرفه ای و ارجاع موضوع به سطح بالاتر در صورت باقی ماندن نگرانی؛ دوم، استفاده از جلسات کوتاه و منظم اخلاق بالینی برای طرح تعارض های تکرارشونده و رسیدن به تصمیم مشترک؛ و سوم، تقویت تصمیم گیری بین حرفه ای از طریق مشارکت ساختاریافته پرستار در راندهای روزانه و تصمیم های حساس.  شواهد موجود نشان می دهند که امکان بیان نگرانی در محیط مراقبت ویژه تحت تأثیر روابط سلسله مراتبی و فرهنگ سازمانی است و مداخلات مبتنی بر گفت وگوی اخلاقی می توانند به کاهش آشفتگی اخلاقی کمک کنند(6-8).  ازاین رو، کیفیت تصمیم گیری در مراقبت ویژه را می توان علاوه بر پیامدهای مراقبت، با شاخص هایی مانند مشارکت واقعی پرستار در تصمیم های حساس، ثبت و پیگیری نگرانی های حرفه ای، دسترسی به مشاوره اخلاقی و میزان مشارکت بین حرفه ای ارزیابی کرد. در چنین چارچوبی، هم تراز کردن مسئولیت حرفه ای با اختیار عملی، پیش شرط پاسخگویی حرفه ای معنادار و مراقبت ایمن تر است.


 

واژه‌های کلیدی: پرستاران، بخشهای مراقبت ویژه، تصمیم گیری بالینی، استدلال بالینی، استقلال حرفه ای، آشفتگی اخلاقی

     

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

---

---