دوره 29، شماره 1 - ( (در حال تکمیل) 1405 )
جلد 29 شماره 1 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Azadegan R, Sohrabi F, Khanipour H, Robatmili S, Sabet M. The mediating role of mentalization in the relationship between attachment styles and obsessive-compulsive disorder. J Arak Uni Med Sci 2026; 29 (1)
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8012-fa.html
URL: http://jams.arakmu.ac.ir/article-1-8012-fa.html
آزادگان رحمانه، سهرابی فرامرز، خانی پور حمید، رباط میلی سمیه، ثابت مهرداد. نقش میانجی ذهنیسازی در رابطه بین سبکهای دلبستگی و اختلال وسواسی-جبری ارتباطی. مجله دانشگاه علوم پزشكي اراك. 1405; 29 (1)
رحمانه آزادگان1 
، فرامرز سهرابی2 ، حمید خانی پور3 ، سمیه رباط میلی4 ، مهرداد ثابت5
، فرامرز سهرابی2 ، حمید خانی پور3 ، سمیه رباط میلی4 ، مهرداد ثابت5
1- دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران ،sohrabi@atu.ac.ir
3- دانشیار، موسسه تحقیقات تربیتی، روان شناختی و اجتماعی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4- استادیار، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
2- استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران ،
3- دانشیار، موسسه تحقیقات تربیتی، روان شناختی و اجتماعی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4- استادیار، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران
چکیده: (25 مشاهده)
مقدمه: اختلال وسواسی-جبری ارتباطی (ROCD) نوعی از اختلال وسواسی-جبری است که با وسواسها و اجبارهایی در مورد روابط صمیمانه مشخص میشود. پژوهش حاضر به بررسی نقش میانجی ذهنیسازی به عنوان یک سازو کار روان شناختی مهم در ارتباط بین سبکهای دلبستگی و علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی میپردازد.
روش: این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس بر روی 281 زوج متاهل در شهر تهران انجام شد. شرکتکنندگان پرسشنامههای سبکهای دلبستگی، مقیاس ذهنیسازی و پرسشنامه علائم وسواسی-جبری مرتبط با شریک زندگی (PROCSI) را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که سبکهای دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) با نمرات پایینتر ذهنیسازی و نمرات بالاتر علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی همبستگی مثبت و معنادار داشتند، در حالی که سبک دلبستگی ایمن با نمرات بالاتر ذهنیسازی و نمرات پایینتر علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی همبستگی منفی و معناداری نشان داد. تحلیل مدلیابی معادلات ساختاری حاکی از آن بود که ذهنیسازی به طور معناداری رابطه بین سبکهای دلبستگی و اختلال وسواسی-جبری ارتباطی را میانجیگری میکند. به عبارت دیگر، سبکهای دلبستگی ناایمن از طریق کاهش ظرفیت ذهنیسازی، به افزایش علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی منجر میشوند.
نتیجهگیری: یافتههای این پژوهش نقش کلیدی ذهنیسازی را به عنوان یک مکانیسم روانشناختی در ارتباط بین سبکهای دلبستگی ناایمن و تجارب آسیبزای دوران کودکی با افزایش علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی برجسته میسازد. این نتایج بر اهمیت ارزیابی و تقویت ظرفیت ذهنیسازی در کنار پرداختن به الگوهای دلبستگی و تاریخچه تروما در مداخلات درمانی برای زوجین مبتلا به اختلال وسواسی-جبری ارتباطی تأکید دارد.
روش: این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس بر روی 281 زوج متاهل در شهر تهران انجام شد. شرکتکنندگان پرسشنامههای سبکهای دلبستگی، مقیاس ذهنیسازی و پرسشنامه علائم وسواسی-جبری مرتبط با شریک زندگی (PROCSI) را تکمیل کردند. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که سبکهای دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) با نمرات پایینتر ذهنیسازی و نمرات بالاتر علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی همبستگی مثبت و معنادار داشتند، در حالی که سبک دلبستگی ایمن با نمرات بالاتر ذهنیسازی و نمرات پایینتر علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی همبستگی منفی و معناداری نشان داد. تحلیل مدلیابی معادلات ساختاری حاکی از آن بود که ذهنیسازی به طور معناداری رابطه بین سبکهای دلبستگی و اختلال وسواسی-جبری ارتباطی را میانجیگری میکند. به عبارت دیگر، سبکهای دلبستگی ناایمن از طریق کاهش ظرفیت ذهنیسازی، به افزایش علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی منجر میشوند.
نتیجهگیری: یافتههای این پژوهش نقش کلیدی ذهنیسازی را به عنوان یک مکانیسم روانشناختی در ارتباط بین سبکهای دلبستگی ناایمن و تجارب آسیبزای دوران کودکی با افزایش علائم اختلال وسواسی-جبری ارتباطی برجسته میسازد. این نتایج بر اهمیت ارزیابی و تقویت ظرفیت ذهنیسازی در کنار پرداختن به الگوهای دلبستگی و تاریخچه تروما در مداخلات درمانی برای زوجین مبتلا به اختلال وسواسی-جبری ارتباطی تأکید دارد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
